Het Hooggerechtshof van Castilla y León heeft de ceigenaren van een nachtclub in León worden veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf en een boete van elk 2.700 euro wegens een misdaad tegen de rechten van werknemers die met elkaar concurreren tegen de rechten van buitenlandse burgers. Naast de bovengenoemde boetes zullen de beheerders van het pand de Algemene Schatkist van de Sociale Zekerheid (TGSS) moeten compenseren voor de overeenkomstige achterstallige bijdragen van hun werknemers.
De rechtbank heeft ook de straf van drie en een half jaar gevangenisstraf en de absolute diskwalificatie van negen jaar bekrachtigd voor de derde beklaagde, Luis Manuel, die onderinspecteur van de politie was en een vriendschappelijke relatie onderhield met de eigenaar, wegens ontdekking en openbaarmaking van geheimen waarbij misbruik werd gemaakt van zijn status als ambtenaar. Als ambtenaar van het Korps Nationale Politie had hij toegang tot computerapplicaties om tijdens politieonderzoeken informatie te verkrijgen, hoewel zijn veroordeling uiteindelijk te danken was aan de hulp die hij verleende aan andere vrienden buiten de club.
Zoals verzameld in uitspraak 00088/2025José Luis en zijn partner Francisca waren partners en beheerders van een bedrijf dat eigenaar was van een club, waarvan de werknemers Ze voerden hun activiteit uit vanaf 18.00 uur. tot 03.00 uur van maandag tot en met donderdag en tot 05.00 uur in het weekend (in het laatste geval dagelijks tot 11.00 uur). Het echtpaar was op de hoogte van de onregelmatige situatie van zeventien buitenlandse werknemers, allemaal zonder werkvergunning en de meesten met verlopen inreisvisa..
Daarnaast werden na huiszoeking 17 verborgen pakjes cocaïne ter waarde van 774,60 euro en 8.240 euro in beslag genomen. Ondanks deze bevinding hebben zowel het Provinciaal Hof als de TSJ de eigenaren vrijgesproken van de misdaad tegen de volksgezondheid.
De rechtbank bevestigt dat er sprake is van een arbeidsrelatie
Een van de belangrijkste punten van de straf is dat de eerste twee veroordeelden, die de eigenaren waren, Zij ontkenden dat de activiteit van vrijwillige gastvrouw neerkomt op loonarbeid en afhankelijk werk.. Het Hooggerechtshof en Castilla y León hebben dit standpunt echter verworpen en de jurisprudentie bekrachtigd die onderscheid maakt tussen dwangprostitutie (zonder arbeidsrelatie) en de gastvrouw (het aantrekken en ontvangen van klanten voor consumptie), erop wijzend dat laatstgenoemde activiteit voldoet aan de voorwaarden van afhankelijkheid en vervreemding die kenmerkend zijn voor een arbeidsrelatie, waardoor de werkgever gedwongen wordt hen bij de sociale zekerheid te registreren.
De rechtbank wijst erop dat de uitspraak een “rigoureuze analyse bevat van het bewijsmateriaal dat in de procedure aanwezig is, zonder dat de oplossing die met betrekking tot de betwiste zaak wordt bereikt, in het licht daarvan noch willekeurig noch kennelijk onlogisch is, noch dat de redenen die ter ondersteuning ervan worden gegeven onvoldoende zijn of geen rationaliteit hebben.”
De magistraten voegden eraan toe dat “de uitspraak in hoger beroep, met een criterium dat we moeten bevestigen, volhoudt dat, volgens het feitelijke verslag dat als bewezen werd beschouwd door de activiteit die tijdens de plenaire vergadering werd uitgevoerd, in de door de appellanten gerunde gebouwen verschillende vrouwen werkten en gastvrouw- en prostitutieactiviteiten uitvoerden, eraan toevoegend dat zij 50% van de drankjes van de klanten in rekening brachten van het tweede drankje voor de eerste activiteit.” Vanuit dat uitgangspunt concludeerden ze “dat Tussen de vrouwen die daar als gastvrouw werkten en de eigenaar van de club bestond er een relatie van afhankelijkheid en vervreemding die een arbeidsrelatie vormt.dus het niet naleven van de verplichting om hen bij de sociale zekerheid te registreren, leidt ertoe dat zij worden opgenomen in het toegepaste strafbare feit.”
Deze uitspraak is niet definitief en er kan beroep worden aangetekend bij het Hooggerechtshof.
