Het Provinciaal Hof van Zaragoza heeft vastgesteld dat de toekomstige inkomsten van een zelfstandigen met schulden, vallen onder de Tweedekanswet, kan niet worden gebruikt voor openhouden zijn wedstrijd voor onbepaalde tijd. De uitspraak verhindert dat je het geld dat je nog niet hebt verdiend, behandelt als een zak die elke maand wordt vernieuwd om schuldeisers te betalen en de kwijtschelding van je schulden uit te stellen.
De werkelijke economische omvang van dit probleem blijkt uit een andere uitspraak van het Provinciaal Hof van Barcelona, waarin werd berekend dat een schuldenaar Het zou maar liefst 269 jaar duren om te betalen al uw gewone kredieten met het beslagbare deel van uw salaris. Zelfs als we slechts een kwart ervan zouden betalen, zouden we 67 jaar lang inkomen moeten hebben verdiend.
De nieuwe resolutie betekent niet dat de zzp’er het kan houden alles wat u factureert nadat u failliet bent gegaan, omdat een deel ervan naar crediteuren kan gaan tijdens een liquidatie of via een betalingsplan van drie of vijf jaar. Het verschil is dat het nog niet gegenereerde geld niet mag dienen om het faillissement tientallen jaren te verlengen en te voorkomen dat de schuldenaar opnieuw begint.
- Het toekomstige inkomen van zelfstandigen kan de strijd niet tientallen jaren openhouden
- In het betalingsplan wordt een deel van het inkomen wel voor drie of maximaal vijf jaar gereserveerd
- Rechtbanken hanteren verschillende criteria voor terugkerende inkomsten
- De wet beschermt een minimumbedrag zodat de zelfstandige kan overleven
Het toekomstige inkomen van zelfstandigen kan de strijd niet tientallen jaren openhouden
De actieve massa is het geheel van bezittingen en rechten dat kan worden gebruikt om crediteuren te betalen, terwijl de passieve massa de uitstaande schulden samenbrengt. Artikel 192 van de Faillissementswet omvat de bestaande activa op het moment dat het faillissement wordt uitgesproken en wat de schuldenaar verwerft totdat de procedure eindigt, maar sluit uit wat juridisch niet vatbaar is voor beslag.
De discussie ontstaat omdat er periodiek een loonsom of de verdiensten van een zzp’er binnenkomen, zo begrijpen sommige rechtbanken dat het beslagen deel komt in de boedel elke maand. Marta Bergadà, advocaat en medeoprichter van Bergadà Abogados, verdedigt het tegenovergestelde met betrekking tot nog niet gegenereerde bedragen: “Het antwoord moet negatief zijn als we het hebben over toekomstige salarissen na de faillietverklaring.”
Het Hof van Zaragoza bevestigt dat “er is geen actieve massa van dynamische aard samengesteld uit toekomstige inkomsten”, hoewel het toegeeft dat deze een betalingsplan of tijdens de liquidatie kunnen beïnvloeden. Volgens Bergadà zou een andere interpretatie het faillissement veranderen in “een soort permanente executie van het toekomstige arbeidsleven van de schuldenaar”.
In het betalingsplan wordt een deel van het inkomen wel voor drie of maximaal vijf jaar gereserveerd
De tweede kans biedt natuurlijke personen, inclusief zelfstandigen, twee hoofdwegen om vrijstelling te verkrijgen. Ze kunnen hun beslagbare bezittingen liquideren en vervolgens de kwijtschelding van toegestane schulden aanvragen, of bepaalde bezittingen behouden via een plan dat een deel van hun toekomstige middelen aan crediteuren toewijst.
Dit plan duurt in het algemeen drie jaar, maar kan worden verlengd tot vijf jaar Wanneer de gewone verblijfplaats behouden blijft of de betalingen fundamenteel afhankelijk zijn van het inkomen. Het moet de geplande middelen, de behoeften van de schuldenaar en zijn activiteiten en het beschikbare deel voor de gerechtelijk goedgekeurde betalingen gedetailleerd beschrijven.
Het verschil is tussen inkomen voor een bepaalde periode vastleggen en het omzetten van alle toekomstige winsten in faillissementsactiva zonder duidelijke einddatum. Bergadà herinnert eraan dat de wet bepaalt dat de schuldenaar om deze modaliteit “mag” vragen en benadrukt: “Hij mag, hij zal niet. Het is geen kleine nuance.”
Rechtbanken hanteren verschillende criteria voor terugkerende inkomsten
Het Zaragoza-arrest bindt niet alle rechtbanken, omdat het niet van het Hooggerechtshof komt en er resoluties zijn met verschillende interpretaties. Het Provinciaal Hof van Barcelona oordeelde zelf in januari 2025 dat zowel het salaris als het inkomen uit arbeid als zelfstandige deel uitmaken van de boedel wanneer zij de grens waar geen beslag op gelegd kan worden, overschrijden.
Volgens dit tweede criterium is het beslagbare bedrag het mogelijk maakt de kosten van de procedure redelijkerwijs te dekken, De wedstrijd moet met massa worden verwerkt. Als het te klein is om deze kosten te betalen, zou een faillissement zonder massa kunnen worden uitgeroepen en de snellere weg naar vrijstelling kunnen worden vervolgd.
Daarom is het noodzakelijk om onderscheid te maken tussen de inkomsten die al tijdens de procedure zijn geïnd en het geld dat de zelfstandige maanden of jaren later kan verkrijgen. De eerste kunnen gevolgen hebben als ze de wettelijke bescherming overschrijden, terwijl de laatste een onzekere verwachting zijn die afhankelijk is van het voortbestaan en het op peil houden van de omzet.
De wet beschermt een minimumbedrag zodat de zelfstandige kan overleven
De bescherming bereikt geen enkel bedrag, vanwege de wetgeving behoudt een ongrijpbaar minimum bedoeld om de basisbehoeften te dekken en past progressieve percentages toe op wat deze overschrijdt. Bij zelfstandigen kan de rechtbank het netto-inkomen, de uitgaven die nodig zijn om de activiteit in stand te houden, de gezinsverantwoordelijkheden en het daadwerkelijk beschikbare bedrag beoordelen.
Bergadà stelt dat het inkomen Zij mogen de afsluiting van de wedstrijd niet in de weg staan wanneer het vereiste offer onevenredig is, zoals gebeurde in het geval van 269 jaar. De advocaat is van mening dat een interpretatie die de schuldenaar tientallen jaren onderwerpt, “de tweede mogelijkheid van inhoud leegmaakt” en de vrijstelling omzet in een louter formele mogelijkheid.
Zolang de wedstrijd open blijft, kunnen zelfstandigen U moet uw bezittingen en inkomsten opgeven, en kan geen winsten verbergen of activa van crediteuren scheiden. De beslissing over welke bedragen worden opgenomen, hoeveel moet worden gereserveerd voor het levensonderhoud en wanneer de procedure eindigt, komt overeen met de rechter, rekening houdend met de gekozen modaliteit en de bewezen economische omstandigheden.
