Baanonzekerheid blijft het dagelijks leven van veel jongeren in Spanje bepalen. Instabiele contracten, lage lonen en misbruikpraktijken blijven gebruikelijk op de arbeidsmarkt. Volgens gegevens van de Arbeiderscommissies 43% van de jongeren heeft ooit zonder contract gewerkt en één op de drie loopt het risico op armoede of sociale uitsluiting, een realiteit die hun toekomstige kansen beperkt.
Het geval van Virginia situeert zich in deze context, een jonge vrouw die op sociale netwerken de manier waarop ze haar laatste salaris ontving, aan de kaak stelde. De werkneemster heeft een video op TikTok gepubliceerd waarin ze laat zien hoe haar baas haar salaris volledig in euromunten betaalde.
“Toen ik dacht dat ik alles in het leven had gezien, blijkt dat nee, ik heb vandaag de betaling ontvangen en natuurlijk heb ik niet zoals iedereen de betaling ontvangen (…) hun salaris via de bank of een envelop. Ik ben betaald in euromunten“Ik bedoel, ja, dit is mijn salaris”, zegt hij terwijl hij verschillende zakken vol munten laat zien.
Krijg contant betaald, maar op geen enkele manier
Virginia twijfelt aan de noodzaak om op deze manier salaris te ontvangen en wijst rechtstreeks op de verantwoordelijkheid van de werkgever. 'Ik zeg het eerlijk, want wat is er voor nodig om mij al die moeite te bezorgen? Nee, je hebt er genoeg van. Ga het alsjeblieft veranderen En betaal mijdaarom ben jij de baas. Ik denk dat dit het minste is wat we van hem kunnen vragen.”
De jonge vrouw houdt vol dat het niet alleen om een praktisch ongemak gaat, maar om een gebrek aan overweging. “Het is al de wet van minimale inspanning. Ik weet niet of ze me nog uitlachen. Serieus, moet ik dit in mijn tas dragen? Weet je hoeveel eurozakken wegen?” klaagt ze, zichtbaar boos omdat ze het geld moet dragen en vervolgens naar de bank moet gaan om het te wisselen.
‘Ik lach om niet te huilen’: de vermoeidheid van een generatie
Naast de specifieke episode verzekert Virginia dat deze ervaring een dieper probleem weerspiegelt. “Ik zeg je echt dat ik steeds meer in paniek raak, om nog maar te zwijgen van veel andere dingen, maar ik lach echt, dat wil zeggen, ik lach om niet te huilen”, zegt hij, waarmee hij duidelijk maakt dat dit niet de ergste situatie is die hij in een baan heeft meegemaakt, hoewel het wel een van de meest surrealistische is.
In zijn getuigenis hekelt hij de behandeling die naar zijn mening veel jongeren op de werkvloer krijgen. “Ik ben al die rotbanen die ik heb gezien en meegemaakt al beu, en ik heb steeds meer het gevoel dat ze jongeren in die zin belachelijk maken”, legt ze uit, waarbij ze ook wijst op de tegenstelling tussen de eisen en het gebrek aan respect. “Dan vragen ze om bepaalde dingen, ze klagen over ons, over de jongeren, en jij als volwassene, ik bedoel, ik begrijp er niets van.”
Tenslotte beweert hij grotere ernst en empathie in de werken. “Ik zou graag een beetje ernst in het werk willen vragen, een beetje inlevingsvermogen, want laten we eens kijken waar ik heen ga met die munten. Oké, ik moet pinnen bij de bank. Maar het punt is: waarom moet ik pinnen bij de bank? Dat hoef ik niet te doen.” Zijn laatste reflectie vat de gevoelens van veel jonge mensen samen. “Maar goed, het Spanje dat we nog hebben.”
