De Hoge Raad stelt vast dat de Objectief ontslag wegens ‘plotselinge onbekwaamheid’ van een werknemer na uitputting van de maximale duur van de tijdelijke arbeidsongeschiktheid is nietig als de onderneming niet bewijst dat zij heeft geprobeerd zijn functie aan te passen of hem te verhuizen.. Dit betekent dat het bedrijf een werknemer niet langer kan ontslaan alleen omdat er in een medisch rapport van de preventiedienst ‘Niet geschikt’ staat, aangezien Wet 15/2022 vereist dat er een huiszoeking wordt uitgevoerd. de baan aanpassen alvorens tot ontslag over te gaan.
Deze doctrine is het resultaat van een zaak tegen een UTE in Baskenland, waar het Hooggerechtshof heeft ingestemd met de uitspraak van het Hooggerechtshof dat de nietigheid van het ontslag. De reden is dat, hoewel artikel 52.a van het Arbeidersstatuut ontslag wegens onbekwaamheid toestaat, dit nu moet worden geïnterpreteerd onder wat de Wet 15/2022. Deze norm beoogt de arbeidsrechten van werknemers met een ziekte of gezondheidstoestand te beschermen tegen discriminatie.
Het “automatisch ontslag” wordt als nietig beschouwd
De zin verklaart het conflict van een tweederangsambtenaar die, na bijna twee jaar medisch verlof vanwege een kniepathologie, werd ontslagen uit de sociale zekerheid zonder verklaring van blijvende invaliditeit. Hierna classificeerde de preventiedienst van het bedrijf hem als “Ongeschikt” voor zijn gebruikelijke werk vanwege zijn fysieke gevolgen. Dat wil zeggen, hij heeft de maximale duur van de tijdelijke arbeidsongeschiktheid uitgeput en zij hebben geen enkele mate van blijvende arbeidsongeschiktheid erkend en bovendien hebben zij hem ontslagen.
De onderneming handelde overeenkomstig de bepalingen van artikel 52.a van het Arbeidersstatuut en ging over tot objectief ontslag, met het argument dat het was onmogelijk om de functie aan te passen of de werknemer te verplaatsenen betaalt hem de overeenkomstige schadevergoeding.
Omdat de werknemer niet tevreden was, stapte hij naar de rechter. Hoewel het ontslag in eerste instantie onredelijk werd verklaard (met een hogere schadevergoeding, aangezien het 33 dagen bedraagt in plaats van 20), ging het Hooggerechtshof van Baskenland verder en nietig verklaard. Hij was van mening dat dit een langdurige ziekte is vergelijkbaar met een handicapontslag zonder echte pogingen tot aanpassing vormde directe discriminatie die verboden is door wet 15/2022.
Zo kwam de zaak terecht bij de Hoge Raad, die het ontslag opnieuw nietig verklaarde. De Hoge Raad legt het uit en onderschrijft datHet bedrijf heeft niet bewezen dat het de noodzakelijke “redelijke aanpassingen” heeft doorgevoerd. Wet 15/2022 definieert deze aanpassingen als de noodzakelijke aanpassingen aan de werkomgeving die geen onevenredige last opleggen om de uitoefening van de rechten van mensen met een handicap of gezondheidsproblemen te garanderen. Als u dit niet doet, is ontslag geen eenvoudige zakelijke beslissing, maar eerder een discriminerende handeling.
Op deze manier moet het bedrijf de werknemer niet alleen opnieuw in dienst nemen, maar moet hij hem ook compenseren met 12.000 euro. Om dit vast te stellen baseert het Hooggerechtshof zich op wat de Wet op overtredingen en sancties in de sociale orde (LISOS) zegt, die discriminatie als een zeer ernstige overtreding classificeert, met boetes die minimaal tussen de 7.501 en 30.000 euro liggen.
Het treft alle werknemers
Het moet duidelijk worden gemaakt dat, hoewel deze uitspraak rechtstreeks van invloed is op de rechtszaken van de werknemer tegen het bedrijf, deze door iedere werknemer kan worden gebruikt, aangezien “verrassende onbekwaamheid” niet langer een automatisch ontslagmiddel is. Met andere woorden: bedrijven moeten documenteren dat ze alle mogelijkheden voor redelijke aanpassingen of verhuizing hebben uitgeput voordat ze het contract beëindigen.
Anders worden ze geconfronteerd met de nietigverklaring van het ontslag (met de verplichting om de salarisadministratie te herstellen en te betalen) en een aanvullende compensatie voor schending van de grondrechten, gebaseerd op de versterkte bescherming die Wet 15/2022 biedt tegen discriminatie op grond van ziekte of gezondheidstoestand.
