De bouwsector in Spanje maakt een delicaat moment door. De stijging van de huizenprijzen, het gebrek aan generatiewisseling en de moeilijkheden bij de bouw hebben een sector blootgelegd die duidelijke tekenen van slijtage vertoont.
En precies daar, te midden van dit tekort aan arbeidskrachten, hebben veel immigranten hun kans gevonden. Dit is het geval bij Andrés, a jonge Colombiaan die naar Spanje kwam in de hoop helemaal opnieuw te beginnen en uiteindelijk zijn plek vond tussen steigers en bakstenen.
“Ik vroeg aan een en ander of ze iets wisten, of er iets te doen was”, vertelt hij aan het YouTube-kanaal 'Anibal Spanje'. In jouw land, Hij werkte als snoepverkoper: chocolaatjes, gummies en allerlei soorten snoep. Nu brengt hij zijn dagelijkse leven door tussen de gereedschappen.
“Je raakt er na verloop van tijd aan gewend en je raakt in het ritme hiervan”, legt hij uit.
40 euro voor 14 uur werk
Andrés verliet Colombia op de vlucht voor onzekerheid. Tegenwoordig is dat gevoel van angst verdwenen.
“Hier jij u kunt rustig met uw mobiele telefoon praten op straat heeft hij misschien sieraden… hij maakt zich geen zorgen over hoe laat ze me gaan beroven. Het is een totaal andere verandering”, legt hij uit.
Zijn aankomst in Spanje was niet gemakkelijk. Hoewel hij nu leeft met een stabiel salaris en fatsoenlijke voorwaarden, was de weg vol inspanning.
“In mijn eerste baan, als bewaker, betaalden ze mij 40 euro per dienst van zeven uur 's avonds tot negen uur 's ochtends”herinneren.
Veertien uur achter elkaar, zonder rust. “Hij heeft 1.200 euro van mij afgepakt, maar dat was het wel zondag tot zondag. Het was aan jou om alles te doen: de tafels schoonmaken, de afwas doen, de stoelen ordenen, de vloer schoonmaken, alles”, voegt hij eraan toe.
Na verloop van tijd slaagde hij erin zijn leven een andere wending te geven. Nu Hij werkt als metselaar en verdient hetzelfde, maar “met alle voordelen van de wet en de sociale zekerheid.”
Met 1.200 euro per maand en meerdere vrije dagen heeft hij naar eigen zeggen beter met geld leren omgaan. “Het hangt allemaal af van de organisatie. In mijn geval breng ik drankjes, lunch en eten mee en zo spaar ik, want als je elke dag naar de bar komt, gaat je salaris weg”, bekent hij.
Dankzij politiek asiel leven Andrés en zijn gezin vandaag de dag vredig. Verre van het geweld dat gedwongen zijn land te verlatenheeft in de bouw niet alleen een baan gevonden, maar ook een nieuw begin.
