Hij Hooggerechtshof (TS) heeft de interpretatie van nationale feestdagen die voorkomen in de werk kalender met meerdere zinnen vaststellen dat als algemene regel: vakantiedagen die samenvallen met de wekelijkse rusttijd van de werknemer Ze kunnen niet als genoten worden beschouwd en dat is het, maar Ze moeten compenseren.
De leer is vastgelegd in een aantal recente resolutieswaaronder uitspraak 997/2024 van 9 juli, en andere daaropvolgende die benadrukken dat de recht op jaarlijkse vakantie Het is onafhankelijk van de wekelijkse rust. De reikwijdte van dit criterium is echter niet absoluut en hangt grotendeels af van de soort werkdag en toepasselijke cao.
Vroeger werd in veel professionele sectoren een feestdag die op een zaterdag viel (wat meestal een niet-werkdag is) als verloren beschouwd. Dit jaar bijvoorbeeld 15 augustus, de dag van Maria-Tenhemelopneming, valt op een zaterdag. Het zou nodig zijn om toe te passen wat de TS opmerkt, wat deze praktijk in bepaalde gevallen corrigeert omdat zij dat van mening is schendt het recht op rust.
Twee verschillende gevallen
De eerste uitspraak, 997/2024 van 9 juli, legt de zaak uit van verschillende werknemers die Zij werkten in ploegendiensten in een bedrijf met voortdurende activiteit en benadrukt dat het niet in overeenstemming is met de wet om vakantiedagen op te nemen in wekelijkse rustdagen.
Deze lijn is versterkt door latere resoluties, zoals een uitspraak van het Hooggerechtshof uit 2025, waarin wordt benadrukt dat vakanties gedefinieerd als “betaald en niet-recupereerbaar”, kan niet worden verward met gewone rust.
A Inspecteur Arbeid en Sociale Zekerheid, Ana Ercoreca legde in het programma 'Er is werk hier' uit dat “één ding wekelijkse pauzes zijn van anderhalve of twee dagen, afhankelijk van wat de collectieve overeenkomst bepaalt en of Wij zijn minderjarig en de feestdagen zijn een andere.er zijn er veertien per jaar en twee zijn lokaal.”
Met deze uitspraak stelde het Hooggerechtshof dus vast dat ‘rust één ding is en vakantie iets anders’ en dat als de vrije dag op een feestdag valt ‘het bedrijf dit moet compenseren’. Dat kan met geld of met een vrije dag.
Wat het Arbeidersstatuut zegt
De juridische basis van deze doctrine is te vinden in de artikel 37 van het Arbeidersstatuutdie 14 jaarlijkse vakantiedagen op betaalde en niet-recupereerbare basis erkent. De Hoge Raad interpreteert dat dit recht niet kan worden ingeperkt door het samenvallen met wekelijkse pauzes.
Ook de Hoge Raad heeft rekening gehouden met de artikel 47 van Koninklijk Besluit 2001/1983 inzake de regeling van de werkdag, bijzondere dagen en pauzes die de verplichting bepaalt om te compenseren met een salarisverhoging of een compenserende rusttijd wanneer een vakantie of wekelijkse rusttijd uitzonderlijk niet kan worden genoten vanwege dienstverleningsbehoeften. Het integrale criterium is dus dat van het volle genot van de vakantie.
Het doel, zoals uit de zinnen blijkt, is om te voorkomen dat de werkkalender ongelijkheden genereert tussen werknemers met verschillende diensten, zodat iedereen hetzelfde aantal jaarlijkse rustdagen geniet.
Bekijk de cao
Ondanks deze wijziging in de criteria blijft de Het Hooggerechtshof heeft geen automatische regel vastgesteld van toepassing op alle werknemers. De doctrine is opgebouwd uit specifieke gevallen, voornamelijk in roterende ploegensystemen of activiteiten die plaatsvinden van maandag tot en met zondag.
Op gewone dagen van maandag tot en met vrijdag zal de vergoeding grotendeels afhangen van wat is vastgelegd in de collectieve overeenkomst en de configuratie van de werkkalender van elk bedrijf.
