Tegenwoordig betekent een goede baan flexibiliteit, een goed schema en, waarom niet, een goed salaris. Om deze reden wordt altijd gezocht naar banen die vrijheid, gezinsverzoening en, in veel gevallen, de mogelijkheid tot telewerken mogelijk maken. Maar zo was het niet altijd, en in het naoorlogse Spanje waren de werkprioriteiten en de sociale status compleet anders.
Nu zijn er veel dingen veranderd in de arbeidswereld. Vroeger was het niet zo belangrijk om vanuit huis te kunnen werken of een schema te hebben dat aan onze behoeften was aangepast, maar het succes op het werk werd eerder bepaald door het effect dat ons werk op de samenleving achterliet. In een tijd met nauwelijks technologische middelen en uitgebreide veiligheidstroepen waren er beroepen die essentieel waren voor de toekomst van Spaanse steden en dorpen. Het waren geen kantoorbanen of onzichtbare banen, maar erkende figuren die zoiets fundamenteels als rustig slapen garandeerden.
Dit is het werk dat in de naoorlogse periode de straten bewaakte en nu verdwenen is
Het beroep dat in Spanje in de jaren '40 en '50 essentieel was in elke stad of dorp en dat vandaag de dag vrijwel verdwenen is, is dat van sereen. Hoewel zijn rol vandaag de dag vergeleken kan worden met die van een bewaker, ging zijn rol destijds veel verder dan alleen maar toezicht houden.
De wachter zijn betekende dat wees de bewaker van de nacht en van de straat. Met zijn lantaarn en zijn karakteristieke sleutelbos door de straten lopen, Deze arbeider lette niet alleen op mogelijke diefstallen, maar opende ook de deuren voor buren die te laat kwamen, bracht de autoriteiten op de hoogte van eventuele incidenten en hielp zelfs in noodgevallen.. Zijn fluitsignaal was een teken van kalmte: Als het overging, hield iemand alles in de gaten.
In veel buurten kende de wachter alle buren en maakte hij deel uit van het sociale weefsel. Hij was een hechte, gerespecteerde en noodzakelijke figuur in een Spanje waar de veiligheid meer afhankelijk was van mensen dan van de media. Hij had geen grote economische privileges, maar hij genoot wel een onbetwistbare sociale erkenning: zijn aanwezigheid was een garantie voor orde bij het vallen van de avond.
De verandering kwam met de stedelijke modernisering. De automatisering van de verlichting, het verschijnen van intercoms, de versterking van de politie en de installatie van beveiligingssystemen maakten dit cijfer niet langer nodig. Wat ooit essentieel was, werd beetje bij beetje een herinnering aan het verleden.
Waarom er vandaag de dag een gebrek is aan bewakers
Hoewel de wachter verdwenen is, is zijn meest nabije equivalent vandaag de dag die van de bewaker, een sector die kampt met een duidelijk gebrek aan personeel. In Spanje wordt dat tenminste geschat 5.000 nieuwe bewakers om aan de huidige vraag te voldoen, vooral als gevolg van pensioneringen en toegenomen dienstverlening.
Het moet gezegd worden dat dit een noodzakelijke klus is, maar dat het in de loop van de tijd zijn aantrekkingskracht heeft verloren. De sector waarschuwt al jaren voor moeilijkheden bij het aantrekken en behouden van werknemers, met een hoog personeelsverloop en problemen met het invullen van ploegendiensten, vooral 's nachts of in minder aantrekkelijke gebieden.
De ‘ingrediënten’ van deze situatie zijn duidelijk:
- Onaantrekkelijke rotatie- en nachtdiensten
- Salaris aangepast aan de verantwoordelijkheid die de functie met zich meebrengt
- Veeleisende werkomstandigheden en fysieke en psychologische uitputting
- Gebrek aan verzoening vergeleken met andere, meer flexibele banen
Bovendien beschikt de huidige wachter, anders dan de wachter, niet over de sociale erkenning of gemeenschapsband die het traditionele beroep kenmerkte. Wat ooit een hechte en gerespecteerde figuur was, is tegenwoordig een vaak onzichtbare werker, beperkt tot het naleven van protocollen in winkelcentra, ziekenhuizen of industrieterreinen.
Het contrast is duidelijk: zeventig jaar geleden was je, als je 's avonds met een lantaarn en een paar sleutels door de straten liep, een belangrijk onderdeel van de buurt. Tegenwoordig hebben banen die dezelfde functie vervullen moeite om kandidaten aan te trekken op een arbeidsmarkt waar de prioriteit niet langer toezicht is, maar verzoening.
