De Hoge Raad heeft vastgesteld dat er sprake is van een gemeentehuis kan geen lager salaris betalen aan tijdelijke werknemers die zijn ingehuurd in het kader van een openbaar werkgelegenheidsplan wanneer zij dezelfde functies vervullen als arbeidspersoneel opgenomen in hun cao. In het arrest STS 1203/2026 legt de Sociale Kamer uit dat de publieke financiering van de functie een lagere beloning niet rechtvaardigt als de verrichte werkzaamheden overeenkomen met een beroepscategorie die is opgenomen in de gemeentelijke overeenkomst.
De zaak betreft twee sociale opvoeders die zijn ingehuurd door de gemeenteraad van Puerto del Rosario in het kader van het buitengewone werkgelegenheidsprogramma “Puerto Se Mueve”, medegefinancierd door de werkgelegenheidsdienst van de Canarische Eilanden. Hoewel de provinciale kantoor- en kantoorovereenkomst op hun contracten werden toegepast, vervulden beiden gewone en gebruikelijke functies van het gemeentelijke gebied van kindertijd en gezin. Dat wil zeggen, Dit waren geen ondersteunende taken of louter ondersteunende taken, maar veeleer typisch werk voor de categorie sociaal pedagoog..
Volgens de in de uitspraak genoemde feiten vervulden de arbeiders functies die vallen onder groep A2 van de arbeidsovereenkomst van de gemeente. Nu, en waar het conflict komt, is dat hun de loonkosten werden berekend volgens een andere overeenkomst en met een lagere beloning.
Om die reden erkende de Sociale Rechtbank nummer 2 van Puerto del Rosario hun recht om salarisverschillen te innen. Later heeft het Hooggerechtshof van de Canarische Eilanden dat besluit ingetrokken. Hun criterium was dat, aangezien het tijdelijke contracten waren die gekoppeld waren aan een gesubsidieerd werkgelegenheidsprogramma, het niet gepast was om hun salarissen gelijk te stellen aan die van het vaste of vaste personeel van de gemeente.
De Hoge Raad herinnert zich dat de subsidie het verbreken van de overeenkomst niet toestaat
Nu corrigeert het Hooggerechtshof deze interpretatie en legt uit dat: Als er een cao is voor het personeel van de gemeente, is dat de overeenkomst die moet worden toegepast als de werknemer werkt vervult functies die overeenkomen met die beroepscategorie.
De zin bevat een bijzonder relevante verklaring. Het Hooggerechtshof benadrukt dat “de subsidie, zoals de naam al aangeeft, in dit geval slechts financiële hulp is voor het in stand houden van een activiteit en het bevorderen van de werkgelegenheid, maar niet een excuus voor het niet naleven van de arbeidsregels met betrekking tot verloning”.
Daarnaast voegt hij eraan toe dat “in dit geval er een collectieve overeenkomst bestaat voor het personeel van de gedaagde gemeenteraad, De beloning moet worden aangepast aan wat daarin wordt beoogd voor werknemers van dezelfde beroepscategorie.“Met deze redenering begrijpt het Hooggerechtshof dat het minder betalen van deze werknemers geen objectieve rechtvaardiging had en in strijd was met het gelijkheidsbeginsel.
Welke gevolgen heeft deze zin?
Het Hooggerechtshof aanvaardt het beroep gedeeltelijk, vernietigt gedeeltelijk de uitspraak van de TSJ van de Canarische Eilanden en erkent het recht van de twee werknemers op salarisverschillen, waarbij de 10% rente bij laattijdige betaling.
Wat relevant is aan deze resolutie is dat bedrijven (in dit geval gemeentebesturen) het tijdelijke karakter van het contract of de publieke financiering van de functie niet kunnen gebruiken als argument om minder te betalen wanneer de werknemer gewone functies vervult en binnen de reikwijdte van de gemeentelijke cao valt.
