- De verzekeraar stelde aanvullende eisen aan de vergoeding, zonder deze correct vast te leggen
- Afbakeningsclausules en beperkende clausules
- De tussenkomst van een verzekeringsmakelaar vervangt de handtekening van de verzekerde niet
- De verzekeraar moet ruim 76.000 euro betalen voor de waarde van de koopwaar plus rente
De Hoge Raad (TS) heeft een einde gemaakt aan de beperkende clausules van rechten die – vaak, zonder voldoende duidelijkheid – het recht daarop bepalen zelfstandig vrachtvervoer kan in geval van diefstal verzekeringsuitkeringen innen.
De criteria van het Hooggerechtshof hebben verschillende aspecten verduidelijkt van de polissen die verzekerden afsluiten en die veelvuldig voorkomen bij professionals in de sector in hun overeenkomsten met verzekeraars.
Onder hen beperkt het de gevolgen van deze beperkende clausules tot het weigeren van de inning van schadevergoeding Om de betaalde premies te kunnen innen, is doorgaans het voldoen aan een reeks aanvullende eisen vereist.
Zoals José Carlos Jato, vice-president van de vrachtvervoervereniging Fetransa, aan dit medium uitlegde, is het probleem met vrachtverzekeringen niet ongebruikelijk en vraagt de sector, naast meer duidelijkheid in contracten, een regeling die het mogelijk maakt om in deze gevallen de verantwoordelijkheid van de vervoerder vast te stellen. “Hoe die verzekering eruit moet zien, wat de partijen verplicht zijn te doen, etc.”
De Hoge Raad vernietigt de voorwaarden die een verzekeraar hanteerde om niet uit te keren bij diefstal van een vervoerder
In de uitspraak had een transportbedrijf via een verzekeringsmakelaar een contract afgesloten met een verzekeraar, dekking voor gevallen van diefstal van goederen tijdens reizen. Tijdens een van hen parkeerde de transporteur de vrachtwagen 's nachts op een industrieterrein en werd de lading gestolen.
Na het evenement, De verzekeraar weigerde schadevergoeding te betalen, vertrouwend op een beleidsclausule genaamd Overval, die onder zijn clausules dat vaststelde er zou geen dekking zijn als het voertuig ‘zonder passend toezicht’ geparkeerd zou blijven.
De clausule zelf legde vast wat werd bedoeld met “gepast toezicht”: parkeren op verlichte plaatsen, naast andere voertuigen en in de buurt van vestigingen die 24 uur per dag open zijn. En als u niet aan deze eisen kunt voldoen, De chauffeur bleef in de vrachtwagen slapen.
Maar deze clausule Het werd niet op een speciale manier benadrukt in de polis en het werd ook niet ondertekend door de verzekerde. Integendeel, de huidige regelgeving – Verzekeringsovereenkomstenrecht – bepaalt dat juist wel dit soort clausules rechtsgeldigheid hebben, zij moeten duidelijk opvallen in het contract en overzichtelijk zijn ondertekend. “Er zal bijzondere aandacht worden besteed aan clausules die de rechten van de verzekerde beperken en die specifiek schriftelijk moeten worden aanvaard.”
In eerste instantie was de Provinciale Rechtbank het met de verzekeraar eens door dat te overwegen de vervoerder niet aan deze voorwaarden had voldaan, en door te begrijpen dat de bemiddeling van een verzekeringsmakelaar was voldoende om die beperkingen als bekend en geaccepteerd te beschouwen van de clausule.
Echter, de verschil tussen clausules van contracten is een belangrijke nuance voor de TS, die erop vertrouwt om de gevolgen ervan te beperken bij het innen van schadevergoeding. als de Veilige Contractenwet niet wordt nageleefd.
Afbakeningsclausules en beperkende clausules
In die zin verduidelijkt de High Court in de uitspraak het verschil tussen de soorten clausules die in contracten zijn opgenomen. Aan de ene kant de risicoafbakeningsclausules, Dit zijn de verzekeringen die precies definiëren wat de verzekering dekt (welke activa, welke periode, tegen welke risico's).
En aan de andere kant de clausules die de rechten beperken, die aanvullende specifieke vereisten toevoegen, of aanvullende uitsluitingen, die uiteindelijk het recht van de verzekerde om schadevergoeding te innen verminderen.
Na deze verduidelijking verduidelijkt de uitspraak dat de “due surveillance”-clausule niet het verzekerde risico definieert. Het risico is al gedefinieerd met de afbakeningsclausule, die dekking biedt in geval van diefstal van goederen in het contract van de betreffende vervoerder.
Vervolgens, de dekking waarvan de verzekerde redelijkerwijs verwachtte dat deze zou hebben, werd verminderd, wat de rechtbank ertoe bracht het beding te classificeren als beperkend.
De clausule was niet gemarkeerd of ondertekend
Het onderscheid tussen de twee is belangrijk omdat het, aangezien het een beperkende clausule is, dat ook is geregeld door artikel 3 van de Wet verzekeringsovereenkomsten, die de volgende garanties oplegt om de verzekerde te beschermen:
- Ze moeten vallen vooral op in het beleid zodat ze niet onopgemerkt blijven.
- Dat moeten ze zijn uitdrukkelijk schriftelijk aanvaard door de verzekeringnemer.
Dit zorgt ervoor dat de verzekeringnemer kent duidelijk het bestaan van deze beperkingen alvorens de overeenkomst te aanvaarden.
In het beleid van de zin, het Hooggerechtshof concludeert dat de clausule met de titel Overval Het werd niet voldoende benadrukt. Hoewel de titel in hoofdletters en vetgedrukt verscheen, waren alle titels van de bijzondere voorwaarden op dezelfde manier geformuleerd.
Ondertussen was de inhoud die toezichtverplichtingen oplegde in hetzelfde lettertype als de rest, zonder onderscheidende elementen op te nemen of die de aandacht van de verzekerde zouden trekken. Zoals gespecificeerd in de uitspraak, zoals een grotere lettergrootte of een onderscheidend kader. Ook de clausule werd niet uitdrukkelijk aanvaard; De ruimtes die gereserveerd waren voor de handtekening van de verzekeringnemer in de vastgestelde voorwaarden waren blanco.
In dit verband herinnert de rechtbank zich de behoefte aan dubbele handtekening, vastgelegd in haar eigen doctrine, gebaseerd op de Verzekeringsovereenkomstenwet. Via dit criterium maakt hij dat duidelijk “De handtekening mag niet alleen in het algemene contract voorkomen, maar ook in de bijzondere voorwaarden, dat is het document waarin de clausules die de rechten beperken gewoonlijk moeten verschijnen.”
De tussenkomst van een verzekeringsmakelaar vervangt de handtekening van de verzekerde niet
De zin heeft ook een nieuw aspect. Het Provinciaal Hof oordeelde in het voordeel van de verzekeraar, omdat de polis was afgesloten via een makelaar, met dien verstande dat dat ook zo was de verzekerde was op de hoogte gesteld van deze beperkingen. De Hoge Raad wijst deze interpretatie echter af.
Voor het Hooggerechtshof heeft de makelaar een advies- en informatieplicht, maar vertegenwoordigt hij de verzekerde niet om namens hem of haar de door de wet vereiste toestemming te verlenen. Op deze manier Hun tussenkomst vervangt de handtekening van de verzekerde niet.
De verzekeraar moet ruim 76.000 euro betalen voor de waarde van de koopwaar plus rente
Kortom, door de clausule “gepast toezicht” niet na te leven, zijn de vereisten van artikel 3 van de Verzekeringsovereenkomstenwet niet nageleefd, Voor de TS is het nietig en niet afdwingbaar: waardoor de verzekeraar zich er niet op kan beroepen om schadevergoeding te weigeren.
Als gevolg hiervan was de verzekeraar door de rechtbank daartoe verplicht betaal de waarde van de gestolen goederen aan de vervoerder ter waarde van 76.378,95 euro, vermeerderd met rente.
