De bouwsector waarschuwt al jaren voor het uitblijven van generatiewisseling. Bedrijven, verenigingen en vakbonden zijn het erover eens dat steeds minder jongeren zich in traditionele beroepen begeven. Maar degenen die dagelijks op de bouwplaatsen werken, beweren dat Het probleem ligt niet altijd in het gebrek aan belangstelling van jongeren, maar in de moeilijkheid om bedrijven of professionals te vinden die bereid zijn les te geven.
Het is de visie van Yara, een 25-jarige installateur van gelamineerde gipsplaat (in de volksmond bekend als gipsplaat) die Hij werkt als officier eerste klas en heeft al zeven jaar in de sector doorgebracht.. Tijdens een podcastinterview Handelssectorlegt de werkneemster uit dat haar ervaring met stagiaires in tegenspraak is met het gebruikelijke discours.
Volgens hem is de interesse er wel, maar ontbreekt het vaak aan iemand die tijd besteedt aan training. “De kinderen willen wel leren, degenen die geen les willen geven zijn de anderen”, zegt hij.
Yara begon haar carrière na een middelbare opleiding in civiele werken. Nadat hij stage had gelopen bij een bedrijf, bleef hij daar uiteindelijk werken. Door de jaren heen heeft hij ervaring opgedaan totdat hij een eersteklas officier werd, die aan allerlei soorten projecten deelnam.
Van stages tot werken in de paleisrehabilitatie
Hun werk bestaat uit het installeren van gelamineerde gipsplaatsystemen op verschillende projecten, van nieuwbouw tot renovatie van historische gebouwen. Zoals hij uitlegt, heeft hij de afgelopen jaren de kans gekregen om deel te nemen aan bijzonder complexe projecten.
“Ik heb gewerkt aan renovaties van paleizen uit de 15e eeuw. Ik heb drie paleizen gebouwd in 25 jaar”, wijst hij erop.
De aantrekkingskracht van het vak zit voor haar juist in die afwisseling en de creativiteit die het vraagt. Hoewel sommige taken repetitief kunnen zijn, zijn er andere die grote precisie vereisen en het vermogen om structuren voor te stellen voordat ze worden gebouwd.
“Ik hou van uitdagingen, rondingen, vreemde plafonds, ingewikkelde dingen. Laat me geen meters maken, want dat is saai”merkt hij op.
Uit hun ervaring blijkt dat praktijkopleiding cruciaal is. Zoals hij uitlegt, heeft hij tijdens zijn studie heel weinig daadwerkelijke bouwwerkzaamheden verricht, iets dat radicaal verandert als hij in het veld gaat werken.
“Als je de kinderen een kans geeft, zijn het de beste agenten”
Een van de problemen die de sector het meest zorgen baart, is het gebrek aan generatiewisseling. Veel bedrijven beweren dat jongeren niet in het beroep willen stappen. Yara beweert echter dat het probleem anders is: gebrek aan tijd of wil om les te geven.
Gedurende deze jaren heeft hij met talloze stagiaires gewerkt en zorgt ervoor dat hun houding meestal zeer positief is als ze mogen leren. “I Ik heb vijftien kinderen op stage gehad en het is mij nog nooit overkomenof wat sommige zakenlieden zeggen”, legt hij uit.
Volgens hem ontstaat het echte obstakel wanneer de meest ervaren professionals geen tijd aan training willen besteden. “Ze willen geen tijd of geld verspillen met het onderwijzen van mensen”, zegt hij.
Integendeel, als je de kans krijgt, komen de resultaten snel. “Als je de kinderen een kans geeft en ze een handje helpt, zijn het de beste agenten die je kunt hebben”, zegt hij.
Voor Yara zijn ze op zoek naar meer dan alleen een salaris: ze willen trots zijn op hun werk en een baan hebben waarmee ze iets tastbaars kunnen opbouwen. “Ze denken alleen maar aan een echte baan”, merkt hij op.
Een beroep dat opengesteld wil worden voor meer jongeren en meer vrouwen
Naast de generatiewissel verdedigt Yara dat ook De bouw moet meer vrouwen aantrekken. Hoewel ze erkent dat het nog steeds een sector is waar weinig vrouwen aanwezig zijn, verzekert ze dat haar ervaring beter is geweest dan ze had verwacht.
“Ik wil veel meisjes bereiken en hen laten beseffen dat deze baan ook van ons is”, legt ze uit.
In haar dagelijks leven komt ze nog steeds vooroordelen tegen, vooral op sociale netwerken, waar sommige gebruikers twijfelen of zij degene is die het werk doet dat ze laat zien. “Ze geloven nooit dat ik degene ben die het gewicht opheft of degene die rijdt”, zegt ze.
Toch blijft zijn motivatie dezelfde als toen hij begon. Wat hem, afgezien van het salaris of de omstandigheden in de sector, in de bouw houdt, is de persoonlijke voldoening die hij uit zijn werk haalt. “Ik ga elke dag met plezier om zes uur ’s ochtends naar mijn werk”, besluit hij.
