Candela Cusnaider van MTU en Jones Engineering bespreekt hoe vroege barrières in het onderwijs je er niet van mogen weerhouden het carrièrepad te volgen dat je wilt.
Toen ze opgroeide, had Candela Cusnaider de ambitie om astronaut of piloot te worden, omdat astronomie, natuurkunde, wiskunde en de studie van hoe dingen werkten behoorden tot haar favoriete onderwerpen.
Tijdens de Covid-19-pandemie, toen de wereld op slot zat, begon ze de Formule 1-races te volgen nadat ze de Drive to Survive-documentaire op Netflix had gezien, die interesse wekte in de mechanische kant van het racen. STEM-ruimte en duwde haar dichter bij de werktuigbouwkunde.
Maar ondanks haar evoluerende interesses ontdekte ze al snel dat het Leaving Cert-curriculum dat beschikbaar was op haar middelbare school niet divers genoeg was, en dat het haar ook niet de kans zou geven om een fundamenteel begrip van de bredere STEM-sector te ontwikkelen buiten de standaard wetenschapscursussen.
Ze vertelde SiliconRepublic.com: “Ik ging naar een geheel meisjesschool waar onze Leaving Cert-opties voornamelijk de traditionele vakken waren, zoals aardrijkskunde, geschiedenis, talen en wetenschappen, naast vakken als kunst, huishoudkunde, bedrijfskunde en lichamelijke opvoeding.
“Vakken als design en communicatiegrafiek (DCG) en constructie waren niet eens beschikbaar, dus ik ging naar de universiteit zonder een deel van de praktijkervaring die andere studenten al hadden.
“In het begin was dat een beetje afschrikwekkend, vooral omdat sommige van mijn klasgenoten al bekend waren met technisch tekenen en workshopvaardigheden. Ik heb echter veel van hen geleerd en ik besefte al snel dat het niet hebben van die achtergrond niet betekende dat ik de cursus niet kon doen.”
Nauwkeurige techniek
In haar derde jaar bij Technologische Universiteit van Munster (MTU) was Cusnaider betrokken bij TroSure, een groepsproject geïnspireerd door haar vader Conrado, een gynaecoloog met een masterdiploma in laparoscopie die had opgemerkt dat er fysieke gaten ontstonden tijdens het proces van het aanvankelijk inbrengen van laparoscopische instrumenten tijdens een kijkoperatie.
“Chirurgen zijn sterk afhankelijk van tactiele feedback om te herkennen wanneer het instrument erdoorheen gaat, en het ontwikkelen van dat tastgevoel kan jaren van oefenen en ervaring vergen. Het idee achter TroSure was om te onderzoeken of een apparaat aanvullende feedback kon geven en chirurgen kon helpen ondersteunen tijdens deze fase van de procedure”, legt Cusnaider uit.
“TroSure is een proof-of-concept-apparaat dat is ontworpen om extra feedback te geven. Het maakt gebruik van kracht- en bewegingssensoren om veranderingen tijdens het inbrengen te detecteren en waarschuwt de gebruiker via een zoemer, waarbij informatie ook op een klein scherm wordt weergegeven.”
Tijdens haar laatste jaar bij MTU omvatte de rol van Cusnaider in het project het verfijnen van het ontwerp, het werken met computerondersteund ontwerp, het onderzoeken en selecteren van componenten, het integreren van de elektronica en het bouwen en testen van het prototype.
“Een groot deel van mijn werk was het compacter en praktischer maken van het apparaat. Het project liet me zien hoe werktuigbouwkunde kan bijdragen aan andere vakgebieden, met name de gezondheidszorg, en hoe techniek kan worden gebruikt om bestaande processen te verbeteren.”
Kwaliteit toekomst
Momenteel werkt Cusnaider als afgestudeerd ingenieur met Jones Engineering, in fase twee van het Eli Lilly-project van het bedrijf. Ze werkt nauw samen met het kwaliteitsteam en richt zich op documentatie en kwaliteitsgerelateerde werkzaamheden.
“Hoewel een groot deel van mijn dagelijkse werk computergebaseerd is, leer ik hoe kwaliteitseisen worden beheerd bij een groot technisch project en hoe belangrijk het is om ervoor te zorgen dat het werk wordt voltooid volgens de vereiste normen”, zei ze.
“Ik doe ook ervaring op door samen te werken met ingenieurs met verschillende achtergronden en te leren hoe verschillende teams bijdragen aan een project. Ik denk dat kwaliteitsborging een belangrijk onderdeel van engineering is, omdat een goed ontwerp en een goede constructie moeten worden ondersteund door goede controles, documentatie en processen.
“Mijn rol bevindt zich nog in een vroeg stadium, maar de ervaring helpt mij de bredere verantwoordelijkheden te begrijpen die gepaard gaan met het opleveren van complexe projecten.
“Als ik verder vooruitkijk, wil ik graag doorgroeien naar projectmanagement, waar ik de technische, organisatorische en menselijke vaardigheden kan samenbrengen die ik tijdens mijn studie en mijn vroege carrière heb ontwikkeld.”
Het is het vermogen van engineering om veel verschillende ideeën en elementen samen te brengen dat Cusnaider momenteel motiveert. Ze legde uit dat ze vaak begint met een probleem dat relatief eenvoudig lijkt, maar dat het oplossen ervan een afweging kan vereisen van ontwerp, materialen, veiligheid, kwaliteit en hoe alles in de praktijk samenwerkt.
Ze voegde eraan toe: “Ik vind het ook leuk dat techniek voortdurend evolueert. Vooruitgang in automatisering, digitale technologieën en meer duurzame manieren van ontwerpen en bouwen betekent dat er altijd iets nieuws te leren valt. Mijn ervaring met TroSure heeft mij ook waardering gegeven voor de manier waarop techniek ook andere terreinen, zoals de gezondheidszorg, kan betreden.
“Ik sta nog aan het begin van mijn carrière, dus er is een enorme hoeveelheid die ik nog niet heb meegemaakt. Dat is een deel van wat mij boeit: leren van mensen met meer ervaring, begrijpen hoe verschillende delen van een project in elkaar passen en geleidelijk meer verantwoordelijkheid op me nemen.”