Een vrouw die in een uitvaartcentrum werkt, verdient netto 2.400 euro per maandin een baan waarmee je volgens sommige websites tot wel 6.000 euro kunt verdienen. Het was niet gemakkelijk, aangezien ze in het begin journalist was en ook als tourmanager werkte, waardoor ze haar carrière volledig moest veranderen.
Pauline, van 35 jaaris een zeer gewilde balsemer en tanatopraktor die in de Haute-Savoie werkt en zich nu voorbereidt om terug te keren naar Parijs, waar ze hetzelfde beroep zal uitoefenen: het herstellen van de vrede voor de overledene. “Ik voldoe aan het stereotype van de gothic tiener”, zegt de Française in een interview De Figarowaarbij ze haar uiterlijk relateerde aan het stereotype van mensen die hetzelfde werk doen als zij.
“Als tiener wilde ik mij al wijden aan dit duistere en mysterieuze beroep dat maar weinigen kunnen uitoefenen. Mijn ouders vonden het gek”, vat Pauline samen.
Voordat Pauline in de uitvaartbranche begon te werken, had ze verschillende ervaringen met heel verschillende banen. Afgestudeerd in journalistiekwerkte bij Canal+ en France Télévisions voordat hij werd tourmanager voor muziekgroepen. “Ik heb mijn leven onderweg doorgebracht”, herinnert hij zich.
Nadat hij journalistiek had gestudeerd en als tourmanager had gewerkt, nam hij op slechts 30-jarige leeftijd een radicale wending in zijn leven en vervulde hij zijn tienerdroom: “Ik wilde een stabieler leven. Dus waagde ik de sprong.”
Hoe word je een begrafenisondernemer: 6 weken training
De opleiding begint met 6 weken theorie (295 uur in totaal) en wordt afgesloten met een zeer competitief nationaal examen. “Van de circa 400 aanmeldingen worden er slechts 70 geselecteerd”legt Pauline uit. Dan komt het langste deel: acht maanden praktijktraining, waarin studenten minimaal 75 balsemingsprocedures moeten uitvoeren. “Het vinden van een goede mentor is de sleutel: thanatopraxie leer je door oefening, niet door boeken. Het is ook essentieel om de balsemingsprocedures in acht te nemen voordat je begint: sommige mensen ontdekken te laat dat ze de praktijk niet kunnen tolereren.”
Elke ochtend ontvangt Pauline haar dagschema, waarin staat of ze naar een uitvaartcentrum, ziekenhuis of mortuarium moet. “We reizen met ons hele team. Het is een baan waarbij veel gereisd wordt”, zegt hij. Normaal gesproken worden er tussen de vier en vijf diensten per dag uitgevoerd, hoewel in de winter de werklast meestal toeneemt. “Meestal begin ik rond acht uur, maar… Ik weet eigenlijk nooit wanneer ik klaar ben.. Het is een baan waarbij je weet wanneer je begint, maar niet wanneer je thuiskomt.” Weekends en feestdagen kunnen ook deel uitmaken van de diensten, afhankelijk van de behoeften van het bedrijf.
Hun taak is het garanderen van de hygiëne, het behoud en de presentatie van het lichaam. Om dit te doen, wordt een conserveervloeistof in het arteriële systeem geïnjecteerd, met als doel de ontbinding te desinfecteren en te vertragen. Het is een zeer nauwgezette klus, waarbij in sommige gevallen wonden moeten worden gereconstrueerd. Vervolgens worden de incisies zorgvuldig gesloten en wordt het lichaam voorbereid: de sinussen en keel worden bedekt met katoen om lekkage of geurtjes te voorkomen. Tenslotte wordt de mond afgesloten met een ligatuur, worden er kleine plastic beschermers onder de oogleden geplaatst om de ogen gesloten te houden en worden make-up en kleding aangebracht.
Pauline zorgt er met name voor dat het gezicht van de overledene herkenbaar blijft. “Ik verander geen mensen. Als ze door een ziekte een bepaalde huidskleur hadden, behoud ik die. De familie moet ze herkennen.” Die aandacht voor detail strekt zich zelfs uit tot de kleinste gebaren: “Ik selecteer cosmetica zorgvuldig en voeg soms een vleugje parfum toe. Het zijn kleine gebaren, maar ze humaniseren het moment.”
Hij benadrukt ook het belang van het respecteren van de wensen van de overledene en de familie. “Wij voeren nooit een behandeling uit zonder schriftelijke toestemming van de familie. Sommigen vragen om hun sieraden te behouden, anderen om hun haar op een bepaalde manier te laten doen. Het is essentieel om deze details te respecteren: zelfs na de dood heeft het lichaam recht op zijn waardigheid.”
Naarmate de tijd verstreek, is zijn relatie met de dood veranderd. ‘Ik besefte de verschillen in behandeling tussen gezinnen, afhankelijk van hun middelen. De dood is ook een economische machine. Maar bovenal heeft mijn beroep mij geleerd mijn angst ervoor te verliezen. Als je begrijpt wat er gebeurt, demystificeer je het.” Bij de mensen om hem heen heeft deze manier van kijken ertoe bijgedragen dat veel taboes zijn doorbroken: “Mijn dierbaren aarzelen niet langer om er met mij over te praten. Sommigen hebben mij zelfs hun laatste wensen toevertrouwd. Erover praten is al een stap in de richting van het aanvaarden van de dood.”
Het werk is niet alleen mentaal zwaar, het is ook fysiek zwaar. “We werken in de kou, met donsjassen en koffers van vijftien kilo.” Toch is het meest gecompliceerde de emotionele last. Pauline herinnert zich nog perfect het balsemen van haar eerste jeugd: “De dag ervoor was ik ervan overtuigd dat ik flauw zou vallen. Maar eenmaal daar nam mijn professionele instinct het over.” Om vooruit te komen legt hij duidelijke regels op: 'Je mag je doden niet mee naar huis nemen. En bovenal moet je een leven buiten je werk onderhouden.'
Je kunt maximaal 6.000 euro winnen
In tegenstelling tot wat velen denken, is thanatopraxie geen beroep waar iemand rijk van zal worden. “Sommige websites beweren dat je kunt 6.000 euro per maand verdienen. “Geef mij de naam van dat bedrijf!” zegt hij lachend. De diensten worden door de families betaald aan de uitvaartcentra, die vervolgens uitbesteden aan de balsemers. 'Een gezin kan 350 euro betalen, maar wij krijgen maar zo'n 150 euro'.
In de praktijk zijn de salarissen veel bescheidener. “Een beginnende balsemer verdient ongeveer 1.700 euro netto, en Met 5 tot 10 jaar ervaring kan netto 2.400 euro worden bereikt“, besluit Pauline.
