Huishoudelijk werk bestaat nog steeds een van de meest precaire en gefeminiseerde in Spanje. Fysiek veeleisende dagen, lage salarissen en een sociale perceptie die de inspanningen tot een minimum beperkt, blijven de realiteit van duizenden huishoudelijk personeel kenmerken.
In deze context is de getuigenis van Pilar viraal gegaan op TikTok omdat hij stem gaf aan een gedeelde eis. Drie jaar lang werkte ze in een huis waar ze zich gerespecteerd en gewaardeerd voelde. “Ik heb geen coherenter, empathischer huwelijk gezien… Ik wou dat alle bazen zo waren”, herinnert hij zich. Niet al hun ervaringen waren echter zo.
“Ik heb ook mensen ontmoet die je om gruwelijke dingen vragen”, hekelt hij, verwijzend naar eisen die de grenzen overschrijden van huishoudelijk werk. Er is u gevraagd het eten op te warmen en te serveren. 'Wat wil je? Een huishoudster, een chacha? Een dienstmeisje?' vraagt hij.
“Je weet hoe je huis is, je weet hoe vies je bent.”
Een van de aspecten die de meeste verontwaardiging oproepen is wanneer ze ‘privé’ om een offerte vragen. Hij verzekert dat het ‘de vraag is die ze altijd stellen’ om de persoon aan te nemen die het minst verdient. Voor Pilar zou de logica anders moeten zijn: ‘Je weet hoe je huis is, je weet hoe vies je bent. Je moet dus perfect weten voor hoeveel zou je het doen”.
Stel een duidelijke limiet: “Voor minder dan 12 euro ga ik niet.” Hun weigering is gebaseerd op de fysieke uitputting die huishoudelijk werk met zich meebrengt. “Het is dat ik Ik kniel niet“Ik begin niet met schoonmaken, want hier ben ik degene die de pijn veroorzaakt van lage rugpijn, nekpijn, rugpijn en zo, en niet jij.”
Midden in haar betoog lanceert Pilar een van de zinnen die het meest verbonden zijn met andere werknemers in de sector, omdat het het idee ontmantelt dat het aanvaarden van welke voorwaarde dan ook synoniem is met extreme behoeften: “We hebben geen spinnenwebben in onze tas, mijn ziel Maar wij hebben waardigheid.”
Hij is momenteel werkloos en erkent dat hij af en toe een baan zou kunnen aanvaarden, maar het probleem blijft bestaan. “Mensen betalen het niet. Ze gaan je betalen wat zij min of meer als goed beschouwen”, klaagt hij. Geconfronteerd met deze mentaliteit zendt hij een boodschap uit die sterk weerklank heeft gevonden op sociale netwerken: “We zullen minded mensen zijn, we zullen menselijke mensen zijn.”
Hun getuigenis is een weerspiegeling geworden van een structurele realiteit die de waarde van huishoudelijk werk onzichtbaar blijft maken. En zijn standpunt wordt duidelijk in een zin die zijn eis samenvat: “Ik ga mezelf niet voor minder dan twaalf euro op de grond werpen, dat weiger ik absoluut.”
