José Manuel, 23 jaar, bekister: “Ik denk niet dat het onder de 1.600 of 1.700 euro zal komen; een arbeider kan makkelijk 1.800 euro meenemen”

Nieuws
José Manuel, 23 jaar, bekister: “Ik denk niet dat het onder de 1.600 of 1.700 euro zal komen, een arbeider kan makkelijk 1.800 euro meenemen” |José Manuel Gadea-La Vanguardia

WhatsApp-pictogram
linkedin-pictogram
telegrampictogram

Werken in de bouw heeft absoluut niet de voorkeur van jonge mensen vandaag de dag als ze nadenken over wat ze willen doen. Sterker nog, je hoeft alleen maar te kijken naar het gebrek aan generatiewisseling in beroepen als metselaars of loodgieters om te beseffen dat steeds minder mensen zich voor deze banen willen inzetten. Daarom, wanneer het verschijnt een jonge man van nog maar 23 jaar oud, werkzaam als bekisterzoals het geval is met José Manuel Gadea, hoe minder het de aandacht trekt.

De bekister is een bouwvakker die zich vooral bezighoudt met het op- en afbouwen van mallen (bekistingen) van hout, metaal of andere materialen. Hun werk is gebaseerd op het vormgeven van gewapend of massief beton om constructies zoals muren, pilaren of platen te assembleren, waardoor hun stabiliteit en geometrie wordt gegarandeerd voordat ze worden uitgehard.

José Manuel Hij werkt al vanaf zijn 16e op de bouwplaats. en nu speelt zijn leven zich af tussen het beton, de constructies en het geluid van de constructies, een plek waar weinigen de hardheid ervan echt kennen.

Hij werkt acht uur per dag in de bouw, afwisselende weekenden tussen Ibiza en Albacete en deelt haar routine ook op TikTok en Instagram. Het doel ervan is duidelijk: een werkelijkheid laten zien die volgens de klacht voor velen onzichtbaar blijft. Bedenk dat achter elk gebouw ‘een skelet zit dat iemand helemaal opnieuw heeft moeten bouwen’, en dat werk niet alleen kracht is, maar ook techniek, verantwoordelijkheid en ervaring.

Een beroep dat begon op 16-jarige leeftijd

José Manuel Gadea begon op 16-jarige leeftijd in de bouw, gedreven door een gebrek aan aansluiting bij traditionele studies. “Ik besloot mij aan mijn werk te wijden, omdat ik in werkelijkheid nooit nuttig ben geweest voor mijn studie.”. Ik hield niet van boeken, ik ben erg nerveus en erg ongeconcentreerd”, legt hij uit.

Thuis was de beslissing duidelijk: “Mijn ouders vertelden me dat ik óf ging werken óf studeren, maar dat ik niet thuis zou blijven zonder iets te doen.” Zijn vader, ook in de sector, gaf hem de kans om het te proberen. “Ik ging het op een dag proberen, tot zijn grote ontsteltenis, en uiteindelijk vond ik het leuk, ik bleef en ik ben er nog steeds.”

Sindsdien bestaat zijn werk als bekister uit het helemaal opnieuw opbouwen van de structuur van gebouwen. “We beginnen vanaf het begin. (…) We maken wat het skelet van het huis zou zijn, de structuur.” Een sleutelfase zonder welke geen enkel gebouw zou kunnen overleven.

De fysieke inspanning is constant. “Het moeilijkste is het omhoog brengen van de structuur, dat is fysiek het moeilijkst”, erkent hij. Daarbij komt de dagelijkse eis: “Het simpele feit dat je elke dag opstaat en het doet. Het is een veeleisende baan, ik ga niet tegen je liegen.”

Een veeleisende baan: tussen techniek, opoffering en afstand

Zijn dag begint vroeg: “Ik sta om zeven uur op, ontbijt en om acht uur ben ik aan het werk.” Het eindigt om vijf uur 's middags na verschillende pauzes, in een routine die wordt gekenmerkt door discipline en doorzettingsvermogen.

Maar het gaat niet alleen om het schema. Er is ook het persoonlijke offer dat gepaard gaat met buitenshuis werken: “Vaak brengen we meer tijd door met collega’s dan met ons gezin.” In zijn geval verdeelt hij zijn leven tussen Ibiza en Albacete: “Het ene weekend blijf ik hier en het andere weekend ga ik naar mijn stad.”

Geconfronteerd met het cliché benadrukt hij dat constructie niet alleen maar kracht is: “Het is niet allemaal brute kracht. Je moet nadenken over elke beweging die je maakt.” Hij benadrukt zelfs dat ervaring de inspanning vermindert: “Hoe meer je weet over het werk en hoe je het goed kunt doen, hoe minder kracht je nodig hebt. “Het is meer vaardigheid dan kracht.”

Wat het salaris betreft, wijst hij erop dat een ervaren professional concurrerende cijfers kan behalen: “Ik denk niet dat het onder de 1.600 of 1.700 euro gaat (…) het kan makkelijk 1.800 euro kosten”.

Gebrek aan jongeren en een ondergewaardeerd beroep

Een van de grootste problemen in de sector is het gebrek aan generatiewisseling. “Ja, er is een tekort aan jonge mensen. “Ik heb niet veel kinderen in de bouw zien werken”, waarschuwt hij. Daarom besloot hij zijn dagelijks leven op sociale media te laten zien: “Om zichtbaarheid te geven en jongeren ervan bewust te maken dat het een leuk beroep is wat het betreft.”

Hij is ook van mening dat het van cruciaal belang is om de initiële opleiding te verbeteren: “Je moet meer hands-on zijn met jonge mensen als ze binnenkomen. Meer geduld om het ze te leren.” Want aan de slag gaan is niet eenvoudig: “Als het warm is, heb jij het warm; Als het regent, zit jij in de regen.” Toch benadrukt hij dat met goede leraren ‘alles verandert’.

Toegevoegd aan deze situatie is het gebrek aan sociale erkenning. “Er zijn mensen die een metselaar of een bekister als minder beschouwen, en dat is niet het geval”, betreurt hij. En hij laat een duidelijke reflectie achter: “Het ontbreken van een universitaire opleiding maakt je niet minder mens of minder werknemer.”

Van het werk tot TikTok: zichtbaarheid, risico's en leren

Zijn sprong naar sociale netwerken heeft een onverwachte ontvangst gehad: “Ik had niet verwacht dat mensen mij zo zouden steunen of zoveel vragen zouden stellen.”. Een steun die hij vooral waardeert: “Ik ben heel blij met het traject.”

De bouw heeft echter ook een hardere kant. Hij herinnert zich een ongeluk dat hem heeft getekend: “Een collega viel uit een kast (…) hij brak zijn knie.” Situaties die, zegt hij, ‘je doen beseffen dat dit ernstig is.’

Aan degenen die in dit beroep willen beginnen, geeft hij een duidelijk advies: “Heb geduld en instelling.” Het begin is veeleisend: “In eerste instantie ben je de pion (…) je moet een goede instelling hebben.” Maar de beloning komt: “Als je de dag beëindigt, voel je je beloond, omdat je het geld verdient met je inspanningen.”

Na jaren in het werk is Gadea duidelijk: “Het heeft mij groei gegeven.” Omringd door collega's met tientallen jaren ervaring zegt hij veel meer te hebben geleerd dan een vak: “Hier ben ik volwassener geworden. (…) Ik ben gegroeid in het werk.” Een traject dat laat zien dat bouwen ook een levensschool.