Patrick Williams bespreekt het veranderende software-engineeringlandschap en het belang van een kameleon op de werkvloer.
Patrick Williams groeide op in de VS en leerde de kunst van ‘een kameleon worden’ als resultaat van een jeugd op marinebases. Omdat hij bij elke beweging zijn huid leerde afschudden, terwijl hij zich aanpaste aan nieuwe stromingen, gezichten en accenten, was er een verlangen naar stabiliteit, maar het creëerde ook een diepgeworteld gevoel van veerkracht.
Dit was een kwaliteit die hij in overvloed nodig had, omdat hij ontdekte dat school een ‘ander soort slagveld’ was dan alles wat hij eerder had meegemaakt. Zoals Williams uitlegt: “Letters dansten op de pagina, woorden en cijfers veranderden in een niet te ontcijferen code. Ik was bang om hardop voor te lezen, mijn stem trilde als ik over lettergrepen struikelde, omdat ik het gevoel had dat ik 'traag', 'lui' of dom was.”
De diagnose dyslexie was een openbaring, want plotseling had zijn worsteling een naam. Naarmate hij de aandoening beter begreep en werkte aan het verminderen van de negatieve gevoelens die voortkwamen uit het stigma, aanvaardde hij de steun van een aantal mentoren die hem aanmoedigden om in te zien dat zijn hersenen “tot verbazingwekkende dingen in staat waren”.
Williams zou een uitgebreide carrière in de technologie hebben, waaronder 21 jaar lang in verschillende technische functies – zoals senior engineering manager – bij Google.
Voor Williams is veerkracht, het aangaan van uitdagingen en het accepteren van de steun van degenen die het pad eerder hebben bewandeld – of die simpelweg meer inzicht hebben – de sleutel tot toekomstig succes voor jongeren op een dramatisch evoluerende werkplek.
“Voor mij betekent het mondiale engineeringlandschap de context waarin software-ingenieurs internationaal zullen moeten leren opereren en denken”, zegt hij. “Als vader van twee jonge zonen, die nu op de markt zijn, ben ik me er scherp van bewust geworden hoe moeilijk het huidige klimaat is, voor zowel Amerikaanse als mondiale werknemers. Om de volgende generatie te laten slagen en een carrière te vinden waar ze van houden, moeten we allemaal een mondiale mentaliteit ontwikkelen.”
Oude prairies, nieuwe grenzen
En dat betekent dat we onze aandacht moeten richten op de meest dynamische, invloedrijke en vloeiende sectoren van de technologiesector. Hij merkt op dat AI vaak wordt beschouwd als ‘het nieuwe goud’ en dat deze ‘goudkoorts’ de vraag naar bekwame professionals in de technische ruimte enorm heeft doen stijgen. Maar ondanks de duidelijke behoefte aan gespecialiseerd talent, constateert Williams dat “de aanwervingen op instapniveau zijn afgevlakt”.
Hij legt uit: “Bedrijven van allerlei aard zijn hun huidige werknemers aan het bijscholen om meer te doen met minder. Naarmate de cyclus van ontslagen en kostenbesparingen vertraagt, zal de markt vooral zwaar worden voor junior engineers.”
Williams constateert dat de technologie-industrie lijkt op “het Wilde Westen”, zelfs volgens de “mildste definitie van het cliché”, en zegt dat we de veiligheid van AI tot een prioriteit moeten maken en moeten accepteren dat er simpelweg niet voor alles een algoritme bestaat.
“Er is geen tekort aan vraag naar geweldige technische vaardigheden om alles wat er wordt gecreëerd te ontwerpen, implementeren, testen, UX en ondersteunen”, zegt Williams. “Toch ontbreken in de moderne tijd de twee vaardigheden zelfbewustzijn en zelfregulering bij de meeste ingenieurs. Als we verbeterde efficiëntie en nog belangrijker innovatie willen leveren, moeten we aan het hele agile ecosysteem werken.”
Hij beschrijft emotionele intelligentie als de ‘nieuwe alfavaluta’ en zegt dat professionals door complexiteit zullen moeten navigeren via een reeks uiteenlopende levensvaardigheden.
Hij adviseert bijvoorbeeld dat professionals vaardigheden moeten gebruiken zoals kameleonachtige sociale intelligentie waarmee je mondiale culturen kunt scannen en aanpassen; een sprong-en-kijk-discipline die moed, geloof en motivatie aanmoedigt; transparante probleemoplossing waarbij gebruik wordt gemaakt van data; en het vertrouwen om professionele hulp te vragen, waardoor welzijn de norm wordt in het draaiboek van de high-performance leider.
“Denk even aan een krachtige motor. Technische vaardigheden zijn de nauwkeurig bewerkte onderdelen, maar zelfbewustzijn en zelfregulering zijn de olie- en koelsystemen die voorkomen dat het hele ecosysteem onder druk tot stilstand komt.”
Uiteindelijk vergelijkt Williams zijn carrière en anderen in de ruimte met een duurzame en zeer samengestelde ‘bonsaiboom in een draagbare pot’, omdat beide afhankelijk zijn van diepe wortels, een stam van expertise en de nieuwsgierigheid om te gedijen in een nieuwe ruimte, ‘waar je je kameleonachtige behendigheid gebruikt om je takken aan te passen aan de nieuwe omgeving’.
