De Hoge Raad stelt vast dat de “Extra vakantiedagen” vanwege anciënniteit kunnen, in het geval van ambtenaren met speciale dagen (meer dan gewone), onderworpen zijn aan aanpassing. In de praktijk garandeert dit dat de Administratie bereken die “dag” als een pakket van uren dat gelijk is aan de gewone dag (bijvoorbeeld 8 uur) en niet als de volledige bijzondere dag van de werknemer (10, 12 of 15 uur).
Deze doctrine is het resultaat van de zaak van de gemeenteraad van Barcelona, waar het Hooggerechtshof uitspraak nummer 4254/2023 van het Hooggerechtshof van Catalonië nietig heeft verklaard en heeft verklaard dat de De berekeningswijze van de gemeente is in overeenstemming met de wetdat wil zeggen, het is volkomen geldig. De reden is dat het Basisstatuut van de overheidsfunctionaris – TREBEP (die in deze BOE te raadplegen zijn) staat expliciet “accommodaties” toe voor speciale schema’s om effectieve gelijkheid te garanderen bij de jaarlijkse berekening van de werk- en rusttijden voor het gehele personeelsbestand.
Een recht dat voortkomt uit een bijzondere dag
Als we kijken naar wat de zin zegt, komt dit doordat een ambtenaar van de Stadswacht van Barcelona, die diensten verleende in speciale diensten (C, D en P) met diensten van 10, 12 en 15 uur per dag, heeft de regularisatie aangevraagd van zijn extra vakantiedagen wegens anciënniteit. De ambtenaar eiste dat elke “dag” verlof als een volledige dag zou worden geteld die daarmee overeenkwam (10, 12 of 15 uur), en niet als module van 8 uur.
De gemeenteraad ontkende dit in overeenstemming met het Arbeidsomstandighedenakkoord en in een interne organisatorische procedure (op 21/19) die de berekening van vakanties voor de Stadswacht aanpaste. Het doel was om “de wet te homogeniseren” en te voorkomen Ambtenaren met bijzondere werktijden zullen in de jaarlijkse berekening een veel groter aantal rusturen genieten dan ambtenaren met gewone werktijden.wat voor laatstgenoemde als discriminerend zou worden beschouwd.
Als gevolg hiervan stapte de ambtenaar naar de rechtbank, eerst naar het betwistbaar-administratief hof nr. 17 van Barcelona, dat het beroep van de ambtenaar verwierp, omdat hij van mening was dat zijn uurberekeningsformule correct en niet discriminerend was. Na een nieuw beroep vernietigde het Hooggerechtshof van Catalonië de uitspraak in eerste aanleg en was het met de ambtenaar eens, omdat het van mening was dat de berekening in uren in strijd was met het gelijkheidsbeginsel, met het argument dat de extra dagen juridisch gekoppeld zijn aan de ‘anciënniteit’ van de werknemer en niet aan hun specifieke ‘tijdsregime’.
En daarna bereikte de zaak het Hooggerechtshof, dat in het voordeel van de gemeenteraad oordeelde. De Hoge Raad legt uit dat artikel 50.1 van het TREBEP (het Basisstatuut van overheidspersoneel) envoorziet uitdrukkelijk in de mogelijkheid van “aanpassingen” voor “speciale dienstregelingen”.
Bovendien voegt hij eraan toe dat het doel is dat “de rusttijd voor jaarlijks verlof is voor iedereen hetzelfde” en dat, op jaarbasis, de “dag of duur in uren effectief werk is ook voor iedereen hetzelfde“Op deze manier, als deze aanpassing niet per uur zou plaatsvinden, zouden de ambtenaren speciale dagen krijgen Ze zouden minder uren effectief werk per jaar hebbenwat leidt tot ‘overmatige beloning voor de vakantieperiode’ en een ‘afbraak van effectieve gelijkheid’.
Wat betekent deze zin?
Het moet duidelijk worden gemaakt dat deze uitspraak, zoals aangegeven aan het begin van dit artikel, rechtstreeks van invloed is op het conflict tussen de ambtenaar van de Stedelijke Garde en de gemeenteraad van Barcelona, waardoor de wettigheid van de gemeentelijke actie wordt bevestigd.
Wat dit wel doet, is de cassatieleer vaststellen. Dat wil zeggen, het schept een duidelijk juridisch precedent en dat is: datOverheidsdiensten kunnen de berekening van vakantiewerkdagen aanpassen(inclusief anciënniteit) in het geval van overheidspersoneel met speciale diensten. Pas de concept van “werkdag” naar een module van uren (gelijkwaardig aan de gewone werkdag) is niet discriminerend, maar eerder een gerechtvaardigde maatregel om de gelijkheid van het totale aantal rusturen en het effectieve jaarlijkse werk van alle ambtenaren te garanderen.
